حزن صوتي

ان القرآن نزل بالحزن فاقروه بالحزن (عن ابي عبدالله ـ عليه السلام ـ)

فاذا قرأتموه فابكوا فان لم تبكوا فتباكوا (عن رسول الله ـ صلي الله عليه و اله و سلم ـ)

يكي از مسائل مهمي كه در بحث صوت مطرح است، قرائت قرآن با صدايي محزون است. در روايات شريفه مربوط به قرآن، به اين موضوع تأكيد فراواني شده است؛ يعني، علاوه بر اينكه بين صوت ـ قاري و آيات شريفه بايد ارتباط معنوي برقرار باشد، در سراسر تلاوت، صوت او بايد صوتي محزون باشد. حزن به معناي نگراني و اندوه از گذشته و وقايعي است كه در گذشته انجام شده است، به خلاف خوف كه نگراني و اندوه نسبت به مسائل آينده است و حزني كه در قرائت قرآن مطرح است، حزن مادي نيست، زيرا حزن مادي مذموم است و از صفات اولياء الهي اين است كه از اين حزن به دور مي باشد:

اَلا اِنَّ اولياءَ اللهِ خَوفٌ عَلَيْهِمْ و لا هُمْ يَحْزَنونَ .

پس اين حزن مؤكد چه حزني است؟ برخي از بزرگان گفته اند: ذكر و يادآوري حقيقت انسان و جدايي او از آن حقيقت نوراني و معذب شدن در زندان طبيعت، موجب چنين حزني است و قاري قرآن به هنگام تلاوت، اگر متوجه حقيقت قرآن شود و درباره نزول آن تفكر كند، توجه به حقيقت خويش مي نمايد و بر جدايي از عالم قدس حسرت مي خورد و دچار حزن معنوي مي گردد. و اين حزن در صوتش ظهور مي كند و در اثر شدت حزن به گريه مي افتد. لذا فرمود: وقتي قرآن مي خوانيد گريه كنيد. البته اين درجه از حزن كه حقيقت حزن است، مخصوص اولياء الهي است و تصنعي نيست و ما كه از ضعفاي امت حضرت محمد ـ صلوات الله عليه و اله ـ هستيم، بايد براي ظهور حزن در صوتمان به هنگام تلاوت قرآن، رحمت حق تعالي و اولياءش را در نظر آورده و از قصور و تقصير خويش در برابر اين رحمت الهي محزون گرديم و يا در آيات نعيم تدبر كنيم و به حال مومنين حسرت بخوريم و از اين كه در زمره آنها نباشيم، دچار حزن گرديم يا لااقل در آيات عذاب تفكر كنيم و حالت خوف در نفس ايجاد نمائيم. اگر اين درجه از حزن هم حاصل نشد و قطره اشكي جاري نگشت، چاره اي جز حزن تصنعي نيست؛ لذا فرموده است:

«اگر گريان نشديد، حالت گريه به خود بگيريد.»

Zugriffe: 5083