بنا به فرموده قرآن کریم خلقت انسان در دو مرحله صورت پذیرفته است ؛ یعنى خداوند متعال ابتدا حضرت آدم و حوا را از خاک آفرید: (( خلقکم من نفس واحده و خلق منها زوجها )) (۴۷) و آنگاه تکثیر بشر را در توالد و تناسل قرار داد. چنانکه مى فرماید:
(( الذى احسن کل شى ء خلقه و بداء خلق الانسان من طین ثم نسله من سلاله من ماء مهین ، ثم سواه و نفخ فیه من روحه و جعل لکم السمع و الابصار والافئده قلیلا ما تشکرون )) (۴۸)
یعنى : (آن خدایى که هر چیز را به نیکوترین وجه خلقت نمود و انسان را نخست از گل آغاز کرد. سپس نسل و ذریه او را چکیده اى از آب بى قیمت قرار داد. و بعد انسان را به صورت مجسمه درآورد و از روح خود در آن دمید. و براى شما گوشها و چشمها قرار داد. (با وجود این همه احسان ) باز بسیار اندک ، شکر و... سپاسگزارى حق مى کنید).
نگارنده این سطور، تقریبا یقین دارد. که خلقت سایر موجودات زنده نیز همینطور بوده است ؛ مثلا خداوند متعال ، ابتدا یک شتر نر و یک شتر ماده و یک اسب نر و یک است ماده و هکذا، از خاک آفریده و سپس نسل و تکثیر آنها را (زاد و ولد) قرار داده است . ولى از قرآن کریم براى این سخن ، دلیلى وجود ندارد. اما در روایات ، شواهدى در این زمینه یافته است ؛ مثلا در بحارالانوار (۴۹) از محاسن برقى از امام صادق - علیه السلام - نقل شده است که از آن حضرت ، از خلقت درخت خرما سؤ ال نمودند، فرمود: (( ان الله تبارک و تعالى لما خلق آدم من الطینه التى خلقه منها، فضل منها فضله فخلق نخلتین ذکرا و انثى فمن اجل ذلک انها خلق من طین تحتاج الانثى الى اللقاح کما تحتاج المراءه الى اللقاح ... ))
یعنى : (خداى تبارک و تعالى وقتى که آدم را از گل معروف آفرید، مقدارى از آن اضافه ماند، از آن ، دو درخت خرما آفرید، یکى نر و یکى ماده . بدین جهت ، درخت ماده احتیاج به تلقیح دارد، همانطور که زن نیاز به لقاح دارد، (گرده هاى درخت نر را به درخت ماده مى پاشند و به آن (تاءبیر) گویند) و از درخت خرما انواع درخت به وجود مى آید؛ خرماى خوب و بد، نازک ، غلیظ، نر، ماده ، زاینده و نازا (عقیم )...) .
و در روایت دیگر از محاسن برقى از امام صادق - علیه السلام - آمده است که فرمود: (( عن ابى عبدالله علیه السلام قال : استوصوا بعمتکم النخله خیرا فانها خلقت من طینه آدم ... ))
یعنى : (به عمه خودتان درخت خرما، وصیت خیر کنید که آن از گل آدم آفریده شده ...).
این دو حدیث ، در محاسن برقى (۵۰) نقل شده است ، اطلاق (عمه ) به درخت (خرما) از جهت ماده بودن است . گویى که آن خواهر آدم - علیه السلام - و عمه بنى آدم مى باشد. روایت در حد خود، بسیار عجیب و قابل دقت مى باشد.

Zugriffe: 1474