در سوره مبارکه (شورى ) چنین آمده است . توجه فرمایید: (( قل لا اسئلکم علیه اجرا الا الموده فى القربى و من یقترف حسنه نزدله فیها حسنا ان الله غفور شکور )) . (۶۸)
یعنى : (بگو (اى رسول خدا!) بر رسالت خویش از شما مزدى نمى خواهم ، مگر دوستى قرابتم را هر کس که حسنه اى به دست آورد، خوبى را در آن حسنه براى او افزون مى کنم ، خداوند آمرزنده و پاداش دهنده است ).
ابن حجر در صواعق (۶۹)، از ابن عباس نقل کرده است که : چون این آیه نازل شد، گفتند: یا رسول الله ! قرابت شما - که محبتشان بر ما واجب است - کدامند؟ فرمود: (على ، فاطمه و دو پسران آنها)
(( عن ابن عباس ان هذه الآیه لما نزلت قالوا: یا رسول الله من قرابتک هؤ لاء الذین وجبت علینا مودتهم ؟ قال على و فاطمه و ابناهما)) .
زمخشرى نیز آن را در کشاف ، ذیل آیه شریفه ، نقل کرده است : و آن اولین حدیث از کتاب (احیاء المیت ) سیوطى در حاشیه اتحاف شبراوى صفحه ۲۳۸ است . و محب الدین طبرى در ذخائر العقبى ، صفحه ۲۵، و شبلنجى در نور الابصار، صفحه ۱۱۲ و صبان در اسعاف الراغبین ، صفحه ۱۰۵، هامش نور الابصار صباغ در فصول المهمه ، صفحه ۱۳ نقل کرده اند. مرحوم امینى ، در الغدیر، جلد ۲ صفحه ۳۰۷ را از بیشتر از بیست کتاب نقل کرده است .

Zugriffe: 1346