در قرآن مجید، در موارد متعدد آمده است که آسمانها و زمین در شش روز (شش دوران ) آفریده شده است . اینک مى خواهیم آن آیات و تفصیل آن شش روز (دوران ) را از خود قرآن کریم بررسى نماییم ؛ مثلا در سوره اعراف چنین مى خوانیم :
(( ان ربکم الله الدى خلق السموات و الارض فى سته ایام ثم استوى على یغشى اللیل النهار یطلبه حثیثا و الشمس و القمر و النجوم مسخرات بامرده الاله الخلق و الامر تبارک الله رب العالمین )) (۲۹۲)
یعنى : (پروردگار شما همان است که آسمانها و زمین را در شش ‍ روز آفرید. سپس بر عرش (اداره عالم ) استقرار یافت . شب را بر روز مى پوشاند. و شب ، روز را به سرعت تعقیب مى کند. و نیز افتاب و ماه و ستارگان را آفرید که همه با دستور او رام و تسخیر شده اند. بدانید: خلقت عالم و اداره آن ، مخصوص اوست . با عظمت و بزرگ است الله ک پروردگار جهانیان مى باشد).
همچنین این مطلب در سوره یونس ، آیه سوم ، سوره هود، آیه هفتم ، سوره فرقان آیه ۵۹، سروه سجده ، آیه چهارم ، سوره ق ، آیه ۳۸ و سوره حدید، آیه چهارم ، تکرار شده است . در سه مورد فوق (السموات و الارض و ما بینهما) مى باشد اما در بقیه لفظ (بینهما) نیامده است .
منظور از (ایام ) در این آیات ، بدون شک مطلق وقت و دورانهاست که شاید هزاران سال باشد. در نهج البلاغه ، حکمت ۳۹۶ آمده است : (الدهر یومان یوم لک و یوم علیک ) صدوق در خصال (باب الثلاثه ) از حضرت باقر - علیه السلام - نقل کرده است که فرمود: (ایام الله ثلاثه : یوم یقوم القائم (علیه السلام ) و یوم الکره (رجعت ) و یوم القیامه ). معلوم است که منظور از (یوم ) مطلق وقت و زمان است . راغب در مفردات مى گوید: (یوم ) عبارت است از طلوع آفتاب تا غروب آن . و گاهى مراد از آن مطلق زمان سات ؛ هر قدر که باشد.
به هر حال : شرح و تفصیل آن روزهاى ششگانه در سوره مبارکه فصلت چنین امده است : (( قل ء انکم لتکفرون بالذى خلق فى یومین و تجعلون له انداد ذلک رب العالمین . و جعل فیها رواسى من فوقها و بارک فیها و قدر فیها اقواتها فى اربعه ایام سواء للسائلین . ثم استوى الى السماء و هى دخان فقال لها و للارض ائتیا طوعا اوکرها قالتا اتینا طائعین فقضاهن سبع سموات فى یومین و اوحى فى کل سماء امرها وزینا السماء الدنیا بمصابیح و حفظا ذلک تقدیر العزیز العلیم )) (۲۹۳)
یعنى : (آیا شما کافر مى شوید به خدایى که رمین را در دو روز آفرید و براى خدا شریکانى قرار مى دهید. او پروردگار جهانیان است . خدایى در روى زمین کوههاى استوار قرار داد و در آن برکات به وجود آورد. و قوت و ارزاق آن را در چهار روز مقدر فرمود. به طورى که براى همه یکسان و به زمین فرمود: بیایید (آن طور که اراده کرده ام
ان طور باشید) با میل یا به اجبار، گفتند: مى آییم با طوع و رغبت . پس انها را در دو روز هفت آسمان گردانید. و به هر آسمان ، فمران آن را وحى کرد. و آسمان نزدیکتر را با ستارگان ، زینت دادیم . و بدین وسیله آن را حفظ کردیم . این جریان ، تقدیر خداى توانا و داناست ).
در این آیات مى خوانیم که خداوند زمین را در دو روز آفرید (خلق الارض فى یومین ) و نیز وسائل زندگى و ارزاق آن را که باید موجودات زنده با انها تاءمین شوند، در چهار روز قرار داد (فى اربعه ایام ) مجموع اینها شش روز مى شود.
و اینکه درباره هفت آسمان مى فرماید: (فقضاهن سبع سموات فى یومین ). این دو روز در چهار روز تقدیر اقوات ، متداخل است ؛ زیرا خداوند پس از خلقت زمین ، در باره تقدیر اقوات و تشکیل آسمانها فرموده است : (و قال لها و للارض ائتیا...) از اینکه به زمین و آسمان یک امر صادر شده ، معلوم مى شود که : (در عرض چهار روز، تقدیر ارزاق ، هفت آسمان نیز تشکیل مى شده است . پس ‍ مجموع همه آنها شش روز مى شود.
ناگفته نماند که : اگر بگوییم هفت آسمان ، همان طبقات جو است که ابتدا به صورت دود، هنگام سرد شدن زمین ، از آن بیرون آمد و اطراف آن را گرفت و سپس رقیق شد و به طبقات جو تبدیل گردید، در این صورت ، مراد از (سته ایام ) در آیات ، خلقت منظومه شمسى و یا خلقت زمین و طبقات جو مى شود. ولى ظاهرا (خلق السموات و الارض ) شامل همه آسمانها و زمین است . حق آن است ه : هنوز مراد از هفت آسمان - لااقل براى نویسنده - معلوم نشده است . و الله العالم (رجوع شود به (سماء))
و همچنین مخفى نماند که : منظور از (بارک فیها و قدر اقواتها...) فراهم آمدن دریاها، هوا، بارانها، جنگلها، روییدنیها، دمیدن حیات به ماده ، تشکیل معدنها و امثال آنهاست ، که مى بایست حیوان و انسان و حتى روییدنیها از آنها تاءمین بشوند.
و (سواء للسائلین ) نشان مى دهد که مشیت ازلى ، همه ما یحتاج انها تاءمین بشوند.
و (سواء للسائلین ) نشان مى دهد که مشیت ازلى ، همه ما یحتاج آنها را که به زبانحال ، سؤ ال مى کردند، در نظر گرفته است . مراد از (سؤ ال ) سؤ ال فطرت و طبیعت است و گرنه ، آن روز موجود زنده اى نبود تا چیزى را سؤ ال کند؛ نظیر: (و اتا کم من کل ما سلتموه ).(۲۹۴) که منظور سؤ ال فطرى و شاءنى است .

Zugriffe: 1332