عینیت انسان در دنیا و آخرت
انسان در دنیا ترکیبى است از بدن و روح ، نه بدن تنهاست و نه روح تنها. بلکه بدن تواءم با یک روح مستقل است . هنگام مرگ ، روح از بدن خارج مى شود و در دنیا مى ماند و بدن مى پوسد و خاک مى شود. و چون روز قیامت فرا رسید، خداوند بدن را از خاک مى رویاند و روح او را - که در جهان باقى مانده است - به بدن باز مى گرداند. و انسان همان انسانى مى شود که در دنیا بود.
پس براى انسان سه مرحله وجود دارد: الف - (مرحله دنیا) که در آن روح و بدن است . ب - (مرحله برزخ ) که در آن فقط زندگى با روح است و بدن از بین رفته است . ج - (مرحله قیامت ) و آن روییدن بدن و سوار شدن روح بر آن است .
پس معاد، نه روحانى تنهاست و نه جسمانى تنها، بلکه هم روحانى و هم جسمانى مى باشد. و عینیت انسان در دنیا و آخرت با بقاى روح مى باشد. و اگر بگوییم : روح نیز مانند بدن از بین مى رود، در این صورت به هیچ وجه نمى شود گفت : انسان آخرت ، همان انسان دنیاست بلکه فقط مى تواند مثل آن باشد؛ زیرا وقتى که چیزى دو تا باشد، اینها یا مثل هم یا ضد هم و یا نقیض هم مى باشند. و محال است که عین هم باشند. در این باره حدیثى از امام صادق - صلوات الله علیه - نقل مى کنیم که یک دریا حقیقت و نور است :
(( (فسئل عمن مات فى هذه الداراین تکون روحه ؟ فقال : من مات فهو ما حض للایمان محضا او ما حض للکفر نقلت روحه من هیکله الى مثله فى الصوره وجوزى باعماله الى یوم القیامه فاذا بعث الله من فى القبور انشاء جسمه ورد روحه الى جسده و حشره لیوفیه اعماله ))) (۳۵۵).
(راوى از آن حضرت مى پرسد: کسى که در دنیا مرده روحش در کجا خواهد بود؟ فرمود: کسى که مى میرد و داراى ایمان خالص یا کفر خالص است ، روح او از بدنش به هیکلى که در شکل اوست منتقل مى شود و تا روز قیامت با اعمال خودش مجازات مى شود. و چون روز قیامت خداوند اهل قبور را زنده مى کند، بدن او را به وجود مى آورد و روحش را به جسدش برمى گرداند، تا اعمال او را تمام و کامل به او بدهد).
قرآن مجید در این باره اصرار عجیبى دارد. از یک سو مى گوید: روز قیامت ، بدنها از خاک مى رویند و این مطلب را نه در یک آیه و دو آیه ، بلکه در آیات متعدد بیان فرموده است . و از سوى دیگر مى گوید: حقیقت شما همان روح است که توسط ملک الموت و ملائکه تحویل گرفته مى شود؛ مثلا آیه شریفه : (( (و نفخ فى الصور فاذا هم من الاجداث الى ربهم ینسلون قالوا یا ویلنا من بعثنا من مرقدنا هذا ما وعد الرحمن و صدق المرسلون ))) (۳۵۶).
آیات شریفه صریح مى باشند در اینکه : بدنها از خاک خواهند رویید و انسانها از قبرها خارج خواهند شد (من الاجداث ) و (من مرقدنا) معنایى جز آنچه گفته شد، ندارند.
همچنین آیات :(( (منها خلقنا کم و فیها نعبدکم و منها نخرجکم تازه اخرى ))) (۳۵۷).
(( و الله انبتکم من الارض ثم یعیدکم فیها و یخرکم اخراجا)) (۳۵۸).
این آیات نیز مانند آیات فوق خارج شدن بدنها را از زمین ، بازگو مى کنند.
بنابراین ، در روییدن ابدان از خاک ، شکى باقى نمى ماند.
(( (فتول عنهم یوم الداع الى شى ء نکر خشعا ابصارهم یخرجون من الاجداث کانهم جراد منتشر))) (۳۵۹).
یعنى : (از آنها روى برگردان ، روزى که ندا کننده به عذاب ناپسندى مى خواند، چشمهایشان سربزیر است . از قبرها بیرون مى آیند گویا که آنها ملخهاى پراکنده هستند).
(( ( یوم یخرجون من الاجداث سراعا کانهم الى یوفضون ) )) (۳۶۰)
(( (ایحسب الانسان الن نجع عظامه بلى قادرین على ان نسوى بنانه ))) (۳۶۱)
بنابراین ، قرآن مجید، خروج انسانها را از قبر ضرورى مى داند. و در آیات بسیارى آمده است که روییدن آدمیان را از قبر، به روییدن درختان و علفها تشبیه کرده است . چنانکه در آیات ذیل مشهود است :
(( (و نزلنا من السماء ماء مبارکا فانبتنا به جنات وحب الحصید و النخل باسقات لها طلع نضید رزقا للعباد و احیینا به بلده میتا کذلک الخروج ))) (۳۶۲)
یعنى : (از آسمان آب پربرکتى کردیم . و با آن ، باغات و دانه هاى درو شدنى را رویانیدیم . و نیز نخلهاى بلند و بالا را رویانیدیم که میوه هاى آن روى هم چیده شده است اینها رزق براى بندگن است و با آن آب دریار مرده را زنده کردیم خارج شدن شما از قبرها نیز چنین است .)
از سوى دیگر نیز قرآن کریم مى فرماید: حقیقت انسان همان روح اوست . بدن فقط حکم قالب و ظرف را دارد. و آن روح توسط ملک الموت و ملائکه الله تحویل گرفته مى شود و باقى است تا بار دیگر به بدن برگردد. کفار پوسیده شدن بدن را در نظر گرفته و به معاد اشکال مى کردند و مى گفتند: وقتى که در زمین پوسیده و به صورت خاک در آمده و گم شدیم ، آیا باز در خلقت جدیدى خواهیم بود؟!!...(( (و قالوا ء اذا ضللنا فى الارض ء انا لفى خلق جدید))) (۳۶۳)
قرآن کریم در پاسخ آنها مى فرماید: شماى حقیقى آن بدن نیست که پوسیده و به صورت خاک درآمده است ، بلکه شماى حقیقى ، روح شماست که توسط ملک الموت تحویل گرفته شده است :(( (قل یتوفا کم ملک الموت الدى و کل بکم ثم الى ربکم ترجعون ))) (۳۶۴)
و نیز استقلال روح در فصل (استقلال روح در قرآن ) گفته شده است و آیه (( (الله یتوفى الانفس حین موتها و التى لم تمت فى منامها...))) (۳۶۵) اولین دلیلى بر ان مى باشد.
 

Zugriffe: 1080